Jeżówka cielista (Echinacea Pallida), zwana również jeżowcem amerykańskim, jeżówką bladą, jeżówką różową, jest byliną (rośliną wieloletnią) osiągającą w zależności od gatunku wysokość 40-150 cm. Liście jeżówki cielistej mają lancetowaty kształt.

Większość gatunków jeżówek występuje w stanie naturalnym na preriach i w lasach Ameryki Północnej, głównie stanów: Missouri, Kentucky, Oklahoma i Arkansas. Jeżówka purpurowa po zaaklimatyzowaniu się jest także uprawiana w Europie – w tym w Polsce dostarczając pełnowartościowego surowca zielarskiego.

Charakterystyczną cechą roślin z rodzaju Echinacea (z greckiego echinos znaczy jeż) jest wygląd kwiatu. Kwiaty jeżówek posiadają bowiem kuliste, kolczaste dna, oraz długie, języczkowate płatki korony kwiatowej.

Surowców leczniczych dostarczają przede wszystkim trzy gatunki jeżówek, które mają podobne właściwości lecznicze:
- jeżówka cielista (Echinacea Pallida), której korzeń zawiera najwięcej olejków eterycznych (0,7%) i ma mdły smak, podobny do mydła,
- jeżówka purpurowa (Echinacea Purpurea), szczególnie wydajna w uprawie i to zarówno przy pozyskiwaniu korzenia jak i ziela,
- jeżówka wąskolistna (Echinacea Augustifolia), której korzeń jest stosowany w homeopatii.; odznacza się ostrym, znieczulającym język smakiem.

Wszystkie trzy gatunki jeżówek charakteryzują się niezwykłą różnorodnością substancji o potwierdzonej aktywności terapeutycznej. Jeżówki amerykańskie od bardzo dawna były stosowane przez Indian w postaci papki uzyskiwanej z całych roślin lub tylko korzeni, do leczenia trudno gojących się ran, różnych stanów zapalnych i ukąszeń węży.
Surowcem leczniczym jest zarówno kwitnące ziele, jak i korzeń jeżówek. Z tego względu mimo wielu badań nie udało się do końca ustalić, jaki składnik lub grupa związków chemicznych daje w określonym schorzeniu efekt leczniczy. Również ta różnorodność zawartości fitoskładników znajdujących się w jeżówkach (zmieniających się dodatkowo dla poszczególnych gatunków), powodowała trudność z otrzymaniem preparatów standaryzowanych.
Badania analityczne wykazały, że jeżówka zawiera flawonoidy, fitoestrogeny, cukry, kwasy tłuszczowe, kwas cychorynowy, kwas izochlorogenowy, pochodne kwasu kawowego, polisacharydy (mają duży wpływ na stymulację układu immunologicznego), cynarynę, składniki lipidowe (poliny, polieny), alkaloidy pirolizydynowe (tusilagina) i inne składniki.

Działanie i zastosowanie:

- stymulacja procesów odpornościowych poprzez zwiększenie
fagocytozy,
- niszczenie wirusów (np. opryszczki, grypy),
- podczas podawania antybiotyków i po długim stosowaniu
antybiotyków oraz sterydów,
- zwiększanie odporności tkanek zewnętrznych na infekcje,
- leczenie kataru, grypy, kokluszu,
- leczenie chronicznych infekcji górnych dróg oddechowych,
- zapalenia stawów w okresie nadmiernego obciążenia psychicznego i fizycznego,
- powiększenie i zapalenie prostaty (stercza),
- wspomaganie leczenia nowotworów zwłaszcza po chemio- i radioterapii),
- trudno gojące się rany, oparzenia,
- egzemy, łuszczyca, grzybice,
- w przebiegu cukrzycy,
- wszelkie schorzenia bakteryjne,
- zakażenia gronkowcami,
- czyraczność i ropnica,
- zapalenie węzłów chłonnych,
- zapalenie gruczołu sutkowego i gorączka połogowa,
- po porodach,
- po operacjach chirurgicznych,
- sytuacje stresowe powodujące spadek odporności organizmu – zwłaszcza u dzieci w wieku szkolnym (w efekcie: skłonność do przeziębień, gorączek, dreszczy, biegunek itp. dolegliwości).

Redakcja Antylicho

Komentarze zostały wyłączone.